Home

A reflection born from Rumi’s wisdom of unity beneath form.

---

Within this veil of borrowed shapes,

no “I” remains,

only a quiet current

threading every face,

every fleeting breath.

These lines of light and shadow

are not mine, nor yours—

they are whispers

of a soul

that neither ages

nor divides.

What we call “self”

is but a lantern’s thin glass,

while the fire inside

belongs to the unseen One,

circling, returning,

dancing in every form.

If we dared to tear

the skin of separation,

we would stand bare,

one flame,

one infinite silence.

چه مرد آن عتابم‌، خیز یارا

بده آن جام مالامال صهبا

نرنجم ز آنچ مردم می‌برنجند

که پیشم جمله جان‌ها هست یکتا

اگر چه پوستینی بازگونه

بپوشیده‌ست این اجسام بر ما

تو را در پوستین من می‌شناسم

همان جان منی در پوست جانا

بدرم پوست را تو هم بدران

چرا سازیم با خود جنگ و هیجا

یکی جانیم در اجسام مفرق

اگر خُردیم اگر پیریم و برنا

چراغک‌هاست کآتش را جدا کرد

یکی اصل است ایشان را و منشا

یکی طبع و یکی رنگ و یکی خوی

که سرهاشان نباشد غیر پاها

در این تقریر برهان‌هاست در دل

به سر با تو بگویم یا به اخفا

غلط خود تو بگویی با تو آن را

چه تو بر توست بنگر این تماشا

مولانا